پرسینگ و خطرات آن


پیرسـینگ یـک واژه انگلیسی به معنای سوراخ کردن پوست و نصب اشیای تزئینی در آن است. سوراخ کردن کردن گوش که از گذشته های دور در بیشتر کشورهای دنیا متداول بوده است، شایع‌ترین نوع پیرسینگ در دنیا است. اما در برخی اقوام جهان و در دوره‌های مختلف، پیرسینگ در سایر نقاط بدن هم استفاده می‌شده است. به طور مثال سوراخ کردن زبان و قرار دادن حلقه طلایی در بین اشراف قبیله مایا در آمریکای جنوبی رواج داشته است؛ یا سوراخ کردن بینی و نصب اشیای تزئینی از قرن ۱۶ میلادی در کشور هندوستان شایع شد.

در چین و هند باستان نیز با وصل اجسا م خارجی به گوش باعث دراز شدن آن می شدند. بومیان آمریکای لاتین لب پایین بچه‌ها را سوراخ کرده و اجسام خارجی در آن می‌گذاشتند.امروزه تقریبا در تمام کشورها پیرسینگ در نقاط مختلف بدن انجام می‌شود و پاره‌ای از جوانان کشور ما هم برای عقب نماندن از مد از طرفداران پرو پا قرص آن محسوب می شوند.

 

پیرسینگ نه تنها در بین دخترها بلکه در میان پسرها هم رواج زیادی دارد. آنان حلقه انداختن درگوشه ابرو را انتخاب می‌کنند و دخترها گوش و بینی خود را هدف این تزئینات قرار می‌دهند. البته پیرسینگ قادر است بیشتر اجزای بدن از لب و زبان گرفته تا چشم و دندان را پوشش دهد. بسیاری از کسانی که پیرسینگ انجام می‌دهند، فقط به دنبال پیروی از مد و زیبایی هستند. این افراد غافل از عوارض خطرناک و گاه غیرقابل‌جبران آن با مراجعه به مراکز غیربهداشتی و در آرایشگاه‌ها خود را به دست افراد غیر متخصص می‌سپارند ‌و متأسفانه به نظر می‌رسد مسئولین بهداشت کشور و در رأس همه آن‌ها وزارت بهداشت توجه زیادی به این مسأله ندارند.
اگر چه سوراخ کردن نرمه گوش بی‌خطرترین پیرسینگ اعضای بدن است، اما باید به خاطر داشته باشیم که همه پیرسینگ‌ها ممکن است عوارضی از جمله حساسیت و عفونت‌ را در پی داشته باشند.دکتر امیر هوشنگ احسانی، عضو هیأت علمی دانشگاه تهران در این مورد می‌گوید: حساسیت شایع‌ترین عارضه پیرسینگ است که بیشتر در هنگام استفاده از فلزات بدلی به ویژه کروم و میکل به وجود می‌آید. خانم‌هایی که در هنگام استفاده از ساعت و انگشتر بدلی دچار حساسیت، خارش و قرمزی در پوست خود می‌شوند باید از نصب بدلیجات خودداری کنند و اگر علاقه زیادی به پیرسینگ دارند، فقط از تزئیناتی با جنس طلا استفاده کنند، چون احتمال ایجاد حساسیت به طلا در دنیا بسیار کمتر از سایر فلزات است.این متخصص پوست یادآور می‌شود: در بعضی از مواقع ممکن است حساسیت در محل قرارگیری شیء تزئینی نباشد، بلکه به مرور در سایر نقاط بدن ظاهر شود. گاهی حتی بعد از خارج کردن شیء حساسیت ایجادشده تا پایان عمر با فرد همراه است. اگزما یا حساسیت به میکل عارضه مهم و شایعی است که گاه می تواند زندگی فرد را مختل کند، تا جایی که تمام بدن دربرابر تماس با فلزات حساس شده و فرد مبتلا به این عارضه حتی در هنگام گرفتن دستگیره در یا هر نوع شیء فلزی دچار حساسیت می‌شود.این در حالی است که بیشتر افرادی که پیرسینگ می‌کنند معمولا به دلایل مختلف از جمله، هزینه آن از فلزات بدلی استفاده می کنند و به ندرت سراغ طلا یا جواهراتی مانند الماس می‌روند، این امر حتی در مورد گوشواره‌ها هم صادق است.

او با اشاره به انجام پیرسینگ در سالن‌های آرایش و توسط افراد غیر متخصص می‌گوید: هر نوع برش و آسیبی به پوست ممکن است با خطر انتقال عفونت‌ها و ویروس‌های خطرناکی مانند اچ‌آی‌وی، هپاتیت، عفونت‌های باکتریال و سیفلیس همراه باشد. بنابراین توصیه می کنم اگر کسی علیرغم همه هشدارها باز هم علاقمند به پیرسینگ است، حتما به مراکز مطمئن و بهداشتی مراجعه کند، تا کمتر سلامتی خود را به قیمت زیبایی به خطر بیندازد.
پیرسینگ در برخی نقاط حساس بدن با خطرات بیشتری همراه است به طور مثال احتمال عفونت و التهاب درپیرسینگ غضروف گوش به مراتب بیشتر از نرمه گوش است. در پیرسینگ لب، به دلیل تماس با سطح مخاطی و میکروب‌های دهان احتمال عفونت بسیار زیاد است و به دلیل بافت خاص لب ممکن است شخص دچار خونریزی زیادی شود. زبان هم یکی از نقاط حساس بدن است که در کنار وجود خطر خفگی به دلیل باز شدن و بلیعدن اتفاقی شیء تزئینی ممکن است موجب ایجاد اشکال در تکلم شده و حتی حس چشایی را هم تحت تاثیر قرار دهد.خطر ابتلا به عفونت کشنده آنژین لودوبک در این پیرسینگ بسیار بالا است.این روزها مدهای جدیدی مانند پیرسینگ دندان و چشم هم وارد بازار شده است.

 

شاید بتوانیم پیرسینگ دندان را کم‌عارضه‌تر تصور کنیم. دراین پیرسینگ بخشی از دندان را تراشیده و نگینی روی آن می چسبانند. نکته مهم این که این نگین مانع از مسواک زدن آن محل شده وبه مرور زیر آن زردرنگ خواهد شد. در پیرسینگ چشم هم که هنوز طرفداران زیادی پیدانکرده است، جراح نگینی را با روشی دقیق اما پر خطر روی کره چشم در زیر ملتحمه (خارجی ترین لایه چشم) نصب می‌کند. این نگین بسیار نازک بوده و برای برداشتن آن نیاز به جراحی مجدد است. علاوه بر تمام عوارض پیرسینگ که در این جا فقط به بخشی از آن ها اشاره شد، احتمال باقی ماندن جای زخم ها هم وجود دارد. همچنین ممکن است سوراخ‌ها با چاق و لاغر شدن فرد تغییر مکان دهند .نکته جالب این است که پیرسینگ در برخی نقاط بدن نه تنها کمکی به زیبایی فرد نمی‌کند بلکه چهره‌ای نازیبا برای او ایجاد می‌کند که به‌خصوص با استفاده از اشیای تزئینی عجیب فقط باعث حیرت و جلب توجه دیگران می‌شود.با تمام این مطالب آیا واقعا انجام پیرسینگ به این همه خطرش می ارزد؟این روزها سوراخ کردن بخش هایی از بدن و آویختن زیور آلات به آن، یک مد عجیب و غریب دیگر است و برخی افراد بخش هایی از زبان یا لب یا بینی خود را سوراخ می کنند و نگین یا حلقه‌هایی از آن عبور می‌دهند.

حتما شما هم دیده اید که برخی از نوجوانان بینی خود را سوراخ می‌کنند و از آن یک حلقه یا نگین عبور می‌دهند، و یا این که لاله گوش شان را سه سوراخ می‌کنند و از هر کدام یک گوشواره می آویزند.

این کار که “پیرسینگ” (Piercing) نام دارد، یکی از همان فرهنگ‌های غلطی است که از مرزها گذشته و گریبان گیر برخی از نوجوانان کشور ما هم شده است.

آمارها نشان می‌دهد که در کشورهای غربی رواج استفاده از این نوع زیورآلات در میان نوجوانان بسیار زیاد است.

تحقیقات اخیر پزشکان حاکی از آن است که سوراخ کردن بینی و زبان به منظور آویختن حلقه و ساچمه به آن ها منجر به بروز شوک های الکتریکی ۲۰ تا ۳۰ ثانیه ای در افراد و نهایتا عوارض ذهنی و کلامی می شود.

 

آویختن حلقه به بینی، میزان حس بویایی را در افراد کاهش می دهد و این بخش در مغز آنها از کار می افتد.

سوراخ کردن زبان برای آویختن ساچمه نیز باعث ایجاد اختلال در ادای صحیح کلمات و حس چشایی می شود که این امر نیز مغز را به مرور زمان دچار اختلال فیزیکی خواهد کرد.

دندان پزشکان معتقدند که سوراخ کردن بافت‌های دهان مانند لب و زبان می‌تواند بسیار خطرناک باشد و عوارض کوتاه مدت و بلند مدتی را به دنبال داشته باشد. لب و به ویژه زبان، بخش بسیار پرخون و پرتحرکی است. سوراخ کردن زبان می‌تواند موجب خونریزی شدید شود که در بیشتر موارد نیاز به بخیه زدن برای بند آوردن خون ریزی آن دارد. گاهی این فلزات سهوا بلعیده می‌شوند و با انسداد راه‌های هوایی موجب مرگ نوجوانان می‌شوند.

 

 

در این میان شکستگی های دندان و بیماری های لثه ای از عوارض طولانی مدت این روش غلط هستند. نتایج یک تحقیق نشان می‌دهد که ۱۵ تا ۲۰ درصد نوجوانانی که چنین کاری را انجام می دهند، دچار شکستگی دندان و بیماری های لثه ای می‌شوند، زیرا فلزاتی که در این سوراخ ها استفاده می‌شوند می‌توانند به دندان‌ها ضربه وارد کنند و موجب خراش و شکستگی دندان‌های سالم فرد شوند.

به دلیل این که بیشتر این فلزات در بخش جلویی زبان کار گذاشته می‌شوند، با اعمال فشار دایمی ‌بر لثه‌ها و دندان‌های جلویی،‌ به این بخش از دهان آسیب وارد می‌کنند. محققان می‌گویند این نوجوانان ممکن است بعدها در اثر این ضربه‌ها و آسیب هایی که به طور مداوم بر دندان‌ها و لثه‌های جلویی خود وارد کرده اند، دچار بی دندانی شوند و دندان‌های جلویی شان لق شده و بیفتد.

 

 

در یک مطالعه دندان پزشکان از نوجوانانی که از این مد غلط پیروی کرده و فلزاتی را در لب و یا زبان خود کار گذاشته بودند، پرسش هایی درباره روش های حفظ بهداشت دهان و دندان،‌ خطراتی که “پیرسینگ” برای آنها در پی دارد، تاریخچه پیرسینگ و این که این کار مخصوص چه کسانی بوده است، مطرح کردند تا بدانند این نوجوانان چرا این کار را انجام می‌دهند و چگونه می‌توان آنها را راهنمایی کرد تا به سمت این فرهنگ غلط کشیده نشوند. نتایج این مطالعه نشان داد که بیشتر این نوجوانان، آگاهی چندانی از عوارضی که سوراخ کردن لب و زبان برای سلامت دندان‌ها و لثه‌هایشان در پی دارد، نداشتند. از طرف دیگر بیشتر نوجوانانی که این کار را انجام می‌دادند، تصور ذهنی خوبی از بدن خود نداشتند و تصور می‌کردند با این کار زیباتر می‌شوند و در میان ‌همسالانشان بیشتر جلب توجه می‌کنند.

دندان پزشکان به والدین نوجوانانی که به تقلید از همسالان و یا فیلم ها،‌ به سوراخ کردن لب و یا زبان شان اصرار دارند توصیه می‌کنند که بهترین راه برای رهایی از عوارض بعدی این کار، جلوگیری از انجام آن است.

بیشتر نوجوانان در این سن نیاز به توجه خاص دارند و دوست دارند در میان ‌همسالانشان، ‌همه به آن ها نگاه کنند، ولی شما پدر و مادر عزیز می‌توانید روش های درست شاخص و برجسته شدن را به آن ها بیاموزید. بسیاری از نوجوانان پس از شنیدن عوارض سوراخ کردن لب و زبان خود، از این کار صرف نظر می‌کنند.

علاوه بر این، چون این گونه کارها در مراکز بهداشتی – درمانی انجام نمی‌شوند، بسیار امکان دارد که وسایل مورد استفاده، استریل و یک بار مصرف نباشند و موجب انتقال بیماری های ویروسی خطرناکی مانند ایدز و هپاتیت به نوجوانان شوند.

عوارض مدی خطرناک

در میان زیورآلات آویزی، گوشواره‌ها کم‌خطرترین هستند اما در شرایطی خاص حتی گوشواره‌ها هم خطرناک محسوب می‌شوند.
نرمه گوش (قسمت گوشتی پایین گوش) از جمله امن‌ترین نواحی بدن برای اتصال آویز گوشواره‌هاست. سوراخ کردن نرمه گوش و آویزان کردن آویزی به آن، رسمی است که از دیرباز در فرهنگ‌های گوناگون برای خانم‌ها مرسوم بوده است. در بعضی کشورها مثل هند قرار دادن آویزی در بینی نیز متداول است اما در کشور ما، آویز سنتی بر لاله گوش قرار می‌گیرد. ولی امروزه، بسیار دیده می‌شود که به تقلید از فرهنگ غرب، زیورآلاتی در نواحی مختلفی بدن از جمله لب، زبان، ناف و… قرار می‌گیرد. قرار دادن این زیورآلات در نواحی مختلف به جز نرمه گوش بسیار خطرناک و منبع عوارض گوناگون است.
زیورآلاتی که با سوراخ کردن ناحیه لب و زبان در این نواحی قرار می‌گیرد، بسیار خطرناک است. لب و زبان جزو بافت‌های بسیار پرخون بدن هستند که سوراخ کردن آنها احتمال ایجاد خون‌ریزی‌های شدید و نیز التهاب و عفونت در این نواحی را به همراه دارد. تورم‌های شدیدی که گاه به دنبال سوراخ کردن لب یا زبان ایجاد می‌شود ممکن است به بسته شدن راه‌های هوایی بینجامد. آویزهای متصل شده به لب یا زبان ممکن است جدا شده و بلعیده شوند و خطر خفگی ایجاد کنند. این آویزها ممکن است صحبت کردن فرد را دچار اشکال کنند و از سوی دیگر ممکن است باعث لب پر شدن دندان‌ها در آن منطقه شوند و لثه در آن ناحیه تحلیل پیدا کند. همین‌طور آویز قرار گرفته شده در ناحیه دهان، برای گرفتن رادیوگرافی‌های ناحیه دهان ایجاد اختلال می‌کند.

آویز بینی و عفونت

آویزهایی که در بینی قرار می‌گیرند نیز خطرناک‌اند. احتمال عفونت در سوراخ کردن بینی وجود دارد. از طرفی، احتمال رها شدن آویزبینی و کشیده شدن آن به همراه تنفس به نواحی بالای بینی وجود دارد.

آویز ناف و بدشکلی شکم

در مورد سوراخ کردن ناحیه ناف و اتصال آویزهایی به این منطقه، احتمال باقی ماندن جای زخم‌ها وجود دارد. در افراد چاق و یا کسانی که باردار می‌شوند، سوراخی که برای نصب آویز در کنار ناف قرار داده می‌شود، تغییر شکل و مکان داده و بسیار بد شکل می‌شود. احتمال ایجاد التهاب نیز در این‌دوره (بارداری) وجود دارد. از طرفی آویزهایی که در ناحیه ناف وجود دارند، در اثر مالش لباس‌ها یا کمربندها حرکت کرده، پوست آن منطقه نرم می‌شود و احتمال ایجاد عفونت و زخم افزایش می‌یابد. نصب زیورآلات در نوک پستان بسیار خطرناک‌ بوده و با احتمال بالای ایجاد عفونت همراه است. زخم‌های ایجاد شده در این ناحیه بسیار دیر بهبود پیدا می‌کند و امکان تشکیل آبسه وجود دارد. زیورآلات در نوک پستان امکان شیردهی مطلوب را کاهش می‌دهد. قرار دادن زیورآلات در عضو جنسی، ممکن است اختلالات ادراری، خون‌ریزی، عفونت و واکنش‌های شدید آلرژیک ایجاد کند.